Στόχος μου δεν ήταν να πλάσω χωριστούς, ρεαλιστικούς χαρακτήρες, αλλά να σπάσω τη δική μου φωνή σε πολλά χρώματα και να πω την ιστορία κάθε φορά από άλλη γωνία της σκηνής. Και όσο τα πρόσωπά μου αυτονομούνταν, θέλησα να σβήσω τα ίχνη της μεροληψίας μου από πάνω τους και να μη φαίνεται ποιον απ όλους συμπαθώ ή σε ποιον δίνω δίκιο. Και ήμουν σαν ηθοποιός αντιμέτωπος μ έναν φαινομενικά αταίριαστο ρόλο που ξάφνου τού ρίχνει μια δέσμη φωτός πάνω σε θεοσκότεινες γωνιές του εαυτού του.

Στο πρόσωπο της γυναίκας-πουλί θέλησα να εξερευνήσω το μη ανθρώπινο που έχει ξεμείνει μέσα μας. Που ίσως είναι και το μόνο γνήσιο ψήγμα ελευθερίας που διαθέτουμε. Η μόνη περιοχή μας που δεν νοιάζεται για δικαίωση, εξιλέωση, υπεροχή και εξουσία.