Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ πλούσια. Δεν έχει αφήσει ακάλυπτες έννοιες. Ο καθένας μας όμως δεν έχει στο μυαλό του τις ίδιες αντιστοιχίες λέξεων με έννοιες. Εκεί χανόμαστε κάπως αλλά αυτό έχει και μια γοητεία, γιατί δεν είμαστε ρομπότ και προσθέτουμε στις λέξεις κομμάτια του εαυτού μας, τις κάνουμε πιο προσωπικές. Υπάρχει η φιλανθρωπία, υπάρχει η προσφορά, υπάρχει η αλληλεγγύη. Με διαφορετικό ειδικό βάρος η κάθε μία, από το αυστηρά πολιτικό και ιδεολογικό μέχρι καθαρά συναισθηματικό.

Η φιλανθρωπία είναι μια λέξη που θεωρώ πως εκ κατασκευής έχει πρόβλημα. Στα δικά μου αυτιά φτάνει ως προσβολή αξιοπρέπειας. Δεν έχει πάντα αυτήν την πρόθεση από όσους βρίσκονται σε θέση ισχύος. Δεν το κάνουν όλοι για άλλου είδους οφέλη, υπάρχουν κι εκείνοι που δεν τους έμαθε ποτέ κανείς, που δεν τη διαφήμισαν, αλλά το ένιωσαν ως ανάγκη. Χρησιμοποιήθηκε ως δεκανίκι της ανικανότητας αλλά και της απροθυμίας του κράτους να σεβαστεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στην κοινωνία. Μια δίκαιη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου θα εξασφάλιζε τους πόρους για ισχυρές δομές και δεν θα υπήρχε η ανάγκη του φιλάνθρωπου. Αλλά δεν γίνεται γιατί είναι θέμα όχι μόνο βούλησης αλλά και ιδεολογίας. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία αλληλεγγύης και προσφοράς, μια κοινωνία με ειλικρινές νοιάξιμο για τους αδύνατους και τους ανυπεράσπιστους. Δεν μπορεί να είναι η ζητιανιά και η αφ υψηλού αντιμετώπισή τους.

Η φιλανθρωπία, στις περισσότερες περιπτώσεις, έχει πολλές «επιστροφές». Η αλληλεγγύη και η προσφορά όχι. Ή αν έχουν, είναι η ικανοποίηση - ας έχει και λίγη ιδιοτέλεια αυτό, δεν είναι τρομερό - πως δεν αδιαφόρησες στον καιρό σου. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να μην αναφέρω κάτι από προσωπικές εμπειρίες γνωστών και φίλων. Το κράτος όφειλε να έχει φτιάξει ένα ογκολογικό νοσοκομείο για παιδιά. Δεν το έκανε. Το έκανε το «Ελπίδα». Δεν μπορώ να ακυρώσω τη χαρά τόσων ανθρώπων που μπήκαν μέσα με τα παιδάκια τους στα χέρια, σκέτα κουβαράκια, και μετά από καιρό βγήκαν όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και ευτυχισμένοι. Πώς να προσπεράσεις αυτή την ευτυχία;