Βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας του 16ου αιώνα. Δεν έχουν περάσει ούτε πενήντα χρόνια από τότε που ο πρώτος λευκός, ο Κολόμβος, αντικρίζει έκθαμβος την αχανή ήπειρο που απλώνεται μπροστά του, και του κόβει το δρόμο για τα πλούτη και τα μπαχαρικά των Ινδιών, και είναι πια κοινή πεποίθηση πως ετούτη η άγρια, απέραντη και ανεξερεύνητη γη έχει πολύ περισσότερα να προσφέρει στους τολμηρούς, άπληστους και φανατικούς τυχοδιώκτες που θα την υποτάξουν, απ' όσα μέχρι τότε έχει γνωρίσει ο κόσμος.

Οι φήμες για ποταμούς χρυσού και αργύρου οργιάζουν, οι αναφορές για πλούσιους λαούς που ευημερούν στις παραμυθένιες τους πολιτείες φτάνουν συνεχώς, διεγείροντας τη φαντασία των Ισπανών, και ωθώντας τους να προχωρούν όλο και βαθύτερα στην νοτιοαμερικάνικη ήπειρο αναζητώντας το μυθικό Ελντοράντο. Ένας απ' αυτούς είναι και ο Φρανθίσκο Πιθάρο που με μια χούφτα ψυχωμένους άντρες, ανακάλυψε, κατάκτησε και αφάνισε σχεδόν το μακρινό Περού, και γέμισε τις τσέπες του και τα θησαυροφυλάκια της Ισπανίας με χρυσάφι, στο όνομα πάντα της αληθινής χριστιανικής πίστης.