Ποιητής, μυθιστοριογράφος, κρατικός λειτουργός και πανίσχυρος πολιτικός παράγοντας, ο Αλέξανδρος Καπάνταης αποτελεί μια σαπουνόφουσκα.
Είναι ο κάλπης που διψώντας για εξουσία κατορθώνει μέσω της διαπλοκής να αναρριχηθεί στις ανώτερες τάξεις του ελληνικού δημοσιοϋπαλληλικού μηχανισμού και να επιβληθεί ως δήθεν κορυφαίος στο ελληνικό πνευματικό στερέωμα. Εκπροσωπεί μια κοινωνία που σταθερά στρώνει τον δρόμο της προς τον γκρεμό.

Μέσα σ’ ένα πυκνό εικοσιτετράωρο, την 21η Απριλίου 1983, ημέρα που θα τιμηθεί για την επί σαράντα χρόνια προσφορά του στα γράμματα από το Υπουργείο Πολιτισμού, ο Καπάνταης παλεύει πυρετωδώς να ισορροπήσει ανάμεσα σε υπουργικές συνεδριάσεις, συνάντηση με την ερωμένη του, πέρασμα από τον εκδοτικό οίκο που καθυστερεί να εκδώσει τη νέα ποιητική του συλλογή, επίσκεψη στο νοσοκομείο όπου πεθαίνει ο μοναδικός αληθινός φίλος του, κατευνασμό του, «επιταγμένου» από υπηρεσία του υπουργείου του, βιογράφου του. Ώσπου να φτάσει κάποτε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου και να αλλάξουν τα πάντα...

Με την ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα πικρή «Φανταστική περιπέτεια», αρκετά χρόνια πριν από την πτωχευτική κρίση του 2010, ο Αλέξανδρος Κοτζιάς προειδοποιεί για τα σημάδια σήψης της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Στη νέα έκδοσή του, το ειρωνικό, σαρκαστικό και πάντοτε επίκαιρο έβδομο μυθιστόρημά του, περιλαμβάνει εκτενή υπομνηματισμό του Μιχαήλ Σ. Καλαβρού, πλούσια ανθολογία κριτικών σημειωμάτων και επιλογικό σημείωμα της Ελένης Κεχαγιόγλου.

Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 1986

«Ο συνεχώς παρέμβλητος λόγος της βιογραφικής έρευνας (πιστοποιητικά γάμου, αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών, ομιλίες, κριτικά αποσπάσματα, επιστολές, συνεντεύξεις με γνωστούς και φίλους), κινούμενος ακατάπαυστα σε διαφορετικά χρονικά επίπεδα, διατρυπά το σημείο τομής όλου του μυθιστορήματος: αποδεικνύει την ψευδή (άλλοτε ηθελημένα και άλλοτε όχι) μνήμη του Καπάνταη και σχολιάζει, χωρίς να προβαίνει σε ηθική κρίση, τον ιδεολογικό του αριβισμό και τη συνειδησιακή του ευκαμψία σε όλες τις εποχές και υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες».
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Η Αυγή, 19 Ιανουαρίου 1986