Η δημιουργία μιας ενωμένης Ευρώπης ήταν η επιδίωξη των ΗΠΑ από τότε που «στάθηκαν στα πόδια τους» (πριν την έναρξη του Α’ΠΠ), καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή των. Θεωρούσαν πάντα ότι η Ευρώπη ήταν μια προέκταση των συμφερόντων τους, που θα τους στήριζε πολιτικά και στρατιωτικά, από τη στιγμή που ήταν ήδη πολιτιστικά, αφού είχαν δημιουργηθεί απ’ αυτήν.

Με διάφορους τρόπους και με πρωτεργάτες προσωπικότητες από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη προετοίμασαν μια (φαινομενικά) ενωμένη Ευρώπη. Όμως μετά τον Β’ΠΠ το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επέκτασή τους στον τότε κόσμο ήταν η Σοβιετική Ένωση και μετά απ’ αυτήν η Ρωσία, που για κακή τους τύχη δεν ενέδωσε στα σχέδιά τους μετά τις αλλαγές του Γκορμπατσόφ και του Γιέλτσιν.

Προσπαθώντας να απομονώσουν τη Ρωσία, χρησιμοποιούν τις χώρες της Ευρώπης σαν εμπόδιο για την ομαλή πρόοδο της χώρας αυτής περιορίζοντάς την από όσο ζωτικό χώρο και «σφαίρες επιρροής» μπορούν και με στόχο τον εκτοπισμό της από την διεθνή πολιτική σκηνή και το πολιτικό γίγνεσθαι. Τα τελευταία χρόνια επικεντρώνονται σε μια προσπάθεια να στρέψουν τις χώρες που δεν ήταν παραδοσιακά σύμμαχοί τους (δεν ανήκαν στο ΝΑΤΟ ή ανήκαν στο πρώην Σύμφωνο της Βαρσοβίας) εναντίον της Ρωσίας.