Η φωνή του όμως, ήταν στεγνή και οξεία σαν το κρώξιμο νυχτόβιου πουλιού. Ο ξένος του μίλησε σιγανά. «Μην κλαις, θα σε προστατέψω. Τώρα έχεις εμένα. Μη φοβάσαι». Και με το ελεύθερο χέρι του, το δεξί, με το ζερβό το κρατούσε σφιχτά επάνω του, χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο του παιδιού. Αυτό που αισθάνθηκε στις άκρες των δαχτύλων του, όμως, τον έκανε να φρικιάσει. Το παιδί είχε γένια. Σκληρά γένια.