Το ανά χείρας βιβλίο αποτελείται από δύο κείμενα του καθηγητή Γενικής Πολιτειολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Σχολή Δημήτριου Βεζανή (1904-1968). Το πρώτο είναι μία μελέτη του η οποία δημοσιεύθηκε σε τέσσερις συνέχειες στην νομική επιθεώρηση «Αρχείον Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου» κατά τα έτη 1946 και 1947. Σε αυτήν ο Βεζανής ορίζει τις έννοιες της «Θρησκείας» και της «Εκκλησίας» και περιγράφει την σχέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την ελληνική Πολιτεία με βάση το Σύνταγμα και τους Νόμους της χώρας. Το δεύτερο είναι το κείμενο μίας ομιλίας του στους φοιτητές της Παντείου το 1956, κατά την οποία περιγράφει την σχέση αλληλεξάρτησης της Χριστιανικής θρησκείας με το Ελληνικό έθνος.

Ο Βεζανής επισήμαινε ότι «η θρησκεία αποτελεί έναν από τους κυριώτερους συνεκτικούς δεσμούς του Έθνους» καθώς είναι ένας εκ «των κυριοτέρων συντελεστών της εθνικής συνειδήσεως του Λαού». Κατ εκείνον «Θρησκεία και Έθνος είναι δύο δυνάμεις, τελούσαι εν αμοιβαία αλληλεξαρτήσει. Η Θρησκεία έχει συμφέρον να έχη ένα λαόν θεοσεβή πιστεύοντα εις μίαν θρησκείαν και διατεθειμένον να πράξη το παν υπλερ της διαφυλάξεως και διαδόσεώς της. Το δε Έθνος αντλεί από την Θρησκείαν αμέτρους και κολοσσιαίας δυνάμεις δια την ύπαρξιν και προκοπήν του». Ταυτόχρονα, υπογράμμιζε ότι μεταξύ τους υπάρχουν και βαθιές διαφορές. Κατά τον Βεζανή «[η] Θρησκεία είναι το Πνεύμα, το Έθνος είναι η Ιστορία. Η μία στρέφει τα βλέμματα προς τον Ουρανόν, η άλλη ατενίζει προς την Γην... Η μία είναι το Υπερβατικόν, η άλλη το Εγκόσμιον».

Συνοψίζοντας την σχέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την Ελληνική Πολιτεία, ο Βεζανής υπογράμμιζε: «εμπνεόμενοι από βαθυτάτην πίστιν προς τας αρχάς της χριστιανικής ημών Ορθοδόξου Θρησκείας και Εκκλησίας και από βαθύτατο έρωτα και λατρείαν προς την Ελληνικήν Πατρίδα, ζητούμεν μίαν Εκκλησίαν καλλιεργούσαν εν τω πνεύματι της Παραδόσεως το Χριστιανικόν Πνεύμα και στηρίζουσαν το διαρκώς από φίλους και εχθρούς κινδυνεύον φιλόχριστον Ελληνικόν Έθνος και ζητούμεν μίαν Ελληνικήν Πολιτείαν καλλιεργούσαν την Ιδέαν του Έθνους και στηρίζουσαν δια παντός δυνατού μέσου την Θρησκείαν της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας. Θέλομεν την Εκκλησίαν βοηθόν του Έθνους και το Έθνος προάγον και καλλιεργούν τας αξίας της Χριστιανικής Θρησκείας».