ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΟΝ 20Ο ΑΙΩΝΑ

Αυτή είναι η ιστορία του Παναγιώτη. Πρόσφυγας από την Κωνσταντινούπολη, καπνεργάτης στην Καβάλα, όμηρος στη Βουλγαρία, εργάτης στη ναζιστική Γερμανία. Μια ζωή σαν όλες τις άλλες. Σαν αυτές τις ζωές για τις οποίες η επίσημη ιστορία δεν έχει χώρο. Ζωές οι οποίες συνήθως καταλήγουν μια στατιστική, ένα νούμερο. Ή τίποτα. Τις ζωές αυτές για να τις αφουγκραστείς πρέπει να διαβάσεις ανάμεσα από τις γραμμές των αρχείων και να προλάβεις τους γέροντες προτού ξεκινήσουν για το δικό τους ταξίδι. Είναι και η ιστορία καταγραφής του απόηχου που άφησε πίσω της η ζωή του Παναγιώτη. Μια αναζήτηση σε αρχεία, σε μνήμες, σε τόπους. Και μια προσπάθεια αυτά τα θραύσματα να αποκτήσουν νόημα. Να απαντήσουν ερωτήματα. Να εξηγήσουν επιλογές. Όταν η λάθος απόφαση σήμαινε πείνα, κακουχία, θάνατο.

Είναι και η ιστορία της οικογένειας του Παναγιώτη. Των ανθρώπων που ήρθαν πριν και μετά απ’ αυτόν. Των ανθρώπων που άγγιξε, που κοίταξε, που έφαγε μαζί τους στο ίδιο τραπέζι. Aπό το ίδιο πιάτο. Που τους απογοήτευσε και τον πίκραναν. Που τους μάλωσε και του γύρισαν την πλάτη. Που στάθηκαν δίπλα του όταν η γη έτρεμε. Είναι η ιστορία των ανθρώπων που έζησαν ακόμα μία μέρα, όταν η επιβίωση δεν ήταν αυτονόητη.