Ποτέ στην ιστορία του ανθρώπου δε σταμάτησε κάποιος να αγχώνεται επειδή κάποιος άλλος του είπε «μην αγχώνεσαι». Κι όμως, φαίνεται ότι εξακολουθεί να μας είναι δύσκολο να μη σπεύσουμε να δώσουμε μία συμβουλή, όταν κάποιος μοιράζεται μαζί μας μία σκέψη, μια εμπειρία, ένα δυσκόλεμα.

Η έννοια της ενσυναίσθησης υπερχρησιμοποιείται. Και παρά τη γενική χρήση της λείπει ένας κοινά συμφωνημένος ορισμός του τι στην πραγματικότητα είναι. Πολύς κόσμος τη μπερδεύει με τη συμπόνια ή τη συμπάθεια, αναρωτιέται πώς θα αποφύγει να ταυτιστεί ή εάν οφείλει να συμφωνεί με τον άλλον για να δείξει ενσυναίσθηση. Δεν ξέρει αν η ενσυναίσθηση έχει να κάνει με τον πόνο του άλλου ή με οποιοδήποτε συναίσθημα νιώθει ο άλλος, και δεν μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση «Γιατί δείχνουμε ενσυναίσθηση πιο εύκολα προς μια πληγωμένη γάτα και πιο δύσκολα σε θύματα πολέμου ή ενός ναυαγίου στο Αιγαίο». Ακόμα και οι ειδικοί μεταξύ τους δεν έχουν έναν κοινά συμφωνημένο ορισμό.

Ο δρ Βασίλης Κιοσσές, μέσα από παραδείγματα και περιστατικά, ρίχνει φως στην έννοια της ενσυναίσθησης, στο πλαίσιο της ανάγκης που έχουμε όλοι μας να βρισκόμαστε σε σχέσεις και να αλληλεπιδρούμε με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, μας σέβονται και μπορούν να μας ακούσουν χωρίς προϋποθέσεις.