Ενιαύσιον Β’ (2026) Το Ευαγγέλιο δεν είναι ένα «κοινωνικό σύστημα», όπως, ίσως, κάποιοι θέλουν να το υποβιβάσουν. Όμως δίνει βασικές κατευθύνσεις για την αντιμετώπιση και αυτού του ζητήματος. Γιατί η Εκκλησία δεν «μανιχαίζει». Δεν βλέπει δηλ. τον άνθρωπο σαν ψυχή μόνο. Ούτε υποβιβάζει την αξία του σώματος και των υλικών αναγκών. Αλλωστε και ο Κύριος στο πρότυπο προσευχής, που μας έδωσε, στο «Πάτερ ημών», περιλαμβάνει και ένα υλικό αίτημα: «Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον». Όμως η Εκκλησία θέλει να μας επισημάνει την προσοχή σε ένα θέμα, που απορρέει από την συμπεριφορά των Αποστόλων κατά την επιλογή των επτά διακόνων. Και αυτό είναι ότι τα θέματα των υλικών αναγκών και της κατανομής τους, δηλ. το λεγόμενο «κοινωνικό πρόβλημα» δεν λύνεται μόνο με τα διάφορα προτεινόμενα «κοινωνικά συστήματα». Ο «άνθρωπος» είναι το αποφασιστικό στοιχείο. Γιατί και με τα δικαιότερα, τυχόν, κοινωνικά συστήματα, που είναι δυνατόν να επινοηθούν και προταθούν, αν ο άνθρωπος δεν είναι «πλήρης πίστεως και πνεύματος αγίου» μπορεί να αδικεί και να εκμεταλλεύεται. Και αυτό το αποδεικνύει η ιστορία. Τι να την κάνεις μία τέλεια μηχανή, χωρίς ηλεκτρική ενέργεια, για να την θέσεις σε κίνηση; Και αυτήν την ενέργεια την δίνει ο άνθρωπος. Μόνο ο άνθρωπος, όταν «άνθρωπος η», δεν θα εκμεταλλεύεται την θέση ή το αξίωμα, που διαχειρίζεται, για το προσωπικό του συμφέρον, αλλά για το καλό του συνόλου. Γνωρίζει ότι: «το μεν κοινόν συνδέει, το δε ίδιον διασπά τας πόλεις» (Πλάτωνος Νόμοι). Και αν για την διανομή των συσσιτίων οι Απόστολοι αναζήτησαν «άνδρας πλήρεις πίστεως και πνεύματος αγίου»!, πολύ περισσότερο τέτοιοι χρειάζονται για να κατευθύνουν την πορεία των λαών. Αυτοί είναι, πράγματι, απαραίτητοι, αλλά δυστυχώς πάντοτε σπάνιοι! Γι αυτό και οι κοινωνίες ταλαιπωρούνται μέχρι να κατανοήσουν ότι μόνο, όσοι εμφορούνται από την χριστιανική πίστη και εμπνέονται από το Πνεύμα το Αγιο, μπορούν να συμβάλουν αποφασιστικά και στην λύση των κοινωνικών προβλημάτων. Όταν πιστεύουν, όσοι κατέχουν ή επιδιώκουν καίριες θέσεις ότι δεν τις έχουν για να ικανοποιούν την φιλοδοξία τους ή να αυξάνουν την περιουσία τους. Πρέπει να έχουν συνείδηση ότι είναι οικονόμοι. Διαχειριστές, όχι καταχραστές!