Στο πλαίσιο του θρήνου και του επαίνου οι επιτάφιες συνθέσεις συχνά σκιαγραφούν, έστω και ελλειπτικά, την προσωπικότητα του νεκρού, δίνοντας έμφαση στο τραγικό γεγονός της απώλειας της ζωής του. ’νδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και κάθε λογής αφήνουν πάνω στην πέτρα το ύστατο ίχνος, το «αποτύπωμα» της γήινης-σαρκικής τους ύπαρξης. Με την αναγραφή των στοιχείων της ταυτότητας του νεκρού και την παράθεση αξιόλογων βιογραφικών πληροφοριών, τα επιγράμματα αποτελούν ένα είδος βιογραφικού απομνημονεύματος και, συνάμα «διαβατηρίου» για το Επέκεινα, συντεταγμένο σε μνημειώδη ποιητική μορφή.

Οι αναφορές στους τρόπους θανάτου και στην ηλικία που είχαν τα πρόσωπα, όταν τα άρπαξε ο Aδης, υπογραμμίζουν την ανθρώπινη αμηχανία στην άνιση αναμέτρηση με την μοίρα, εμφαίνοντας το πάθος (τραγικότητα) της θνητότητας.