ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΟΥ ΛΙΓΟΣΤΕΥΕΙ

Στις παλιές ελληνικές ταινίες διασώζεται κάπως η ύπαρξη μιας κοινωνίας διαφορετικής. Δεν λέω πως οι άνθρωποι ήταν αχάλαστοι. Λέω όμως ότι είχαν ακόμη φιλότιμο και αίσθημα ντροπής. Η τρέχουσα εκδοχή του νεοελληνισμού είναι αφιλότιμη κι αδιάντροπη. Είναι απόληξη ενός συμπλέγματος που από προπάτορες ενός πολιτισμού μας έκανε φτωχούς συγγενείς ενός άλλου πολιτισμού. Όσοι έχουμε μνήμη αυτής της άλλης, της Σαββατολουσμένης, Ελλάδας, που και του ψωμιού το ψίχουλο ιερό το λογάριαζε, έχουμε διά βίου χρέος να τη μαρτυρούμε. Η μαρτυρία μας, προφανώς, και δεν εξοφλεί το χρέος μας, αλλά υπενθυμίζει, έστω, την εκκρεμότητά του. Στο κάτω κάτω εμείς «Είμαστε Έλληνες. Δεν καρτερούμε τίποτα, τίποτα απ την Αθήνα. Είμαστε Έλληνες» - «αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις που κάποτε ξενίζουν» τον Ελλαδισμό.