Το βιβλίο Έξι φιλοσοφικές ζωγραφιές συνιστά μια συναρπαστικά εύληπτη συγκεφαλαίωση του έργου του Χρήστου Γιανναρά.

Σε έναν προσωπικό, περίπου απολογισμό της δουλειάς του ο συγγραφέας του βιβλίου εντοπίζει έξι θεματικές περιοχές της ''φιλοσόφου ζητήσεως'' όπου πιστεύει ότι ο ίδιος εκόμισε κάτι καινούργιο και γόνιμο. Θα ήταν προτιμότερο ασφαλώς ο εντοπισμός των κομισθέντων να προκύψει και να κριθεί από άλλους στο πεδίο απροκατάληπτου ερευνητικού ελέγχου, ο οποίος και συνιστά πάντοτε ο,τι ορίζουμε ως επιστημονική ''πρόοδο''. Αλλά ένα τέτοιο πεδίο δεν είναι ούτε ορατό ούτε προβλέψιμο στη σημερινή Ελλάδα. Γι αυτό και η ζωτική για την πρόοδο ανάγκη της κριτικής εκφράζεται αναπόφευκτα ως πρόκληση ερωτημάτων: Τι κομίζει στη σύγχρονη επιστημολογία η αρχή του ''αποφατισμού'' της γνώσης, η κοινωνική επαλήθευση της γνώσης; Πόσο πραγματικά ανατρέπει τα κεκτημένα της καντιανής φιλοσοφίας η ''κριτική οντολογία'' ή ''οντολογία του προσώπου''; Κυριολεκτεί ο όρος ''οντολογία της Τέχνης''; Ποιόν εμπειρισμό μπορεί να διασώζει η συνεπής στον γλωσσικό πραγματισμό μεταφυσική; Υπάρχει φιλοσοφία χωρίς μεταφυσική; Η Ελλάδα και η Δύση συνιστούν δύο ασύμπτωτες φιλοσοφικές παραδόσεις;