"...Στο άλλο σπίτι, μόνος ο Αλέξανδρος κι ο Πέτρος.
-Θέλεις να συνεχίσουμε μαζί;
-Όχι. Θέλω να πάμε σπίτι μου, στη Θεσσαλονίκη. Θέλω να ζήσουμε μαζί αυτό που κάνω. Μπορεί και να ξημερώσουμε εκεί. Θέλω να με καταλάβεις, όπως την Όλγα. Δεν έχω απωθημένα, αλλά βιώματα καθημερινά. Ήθελα πρώτα, όμως να σε ρωτήσω. Τι είσαι; Μέντιουμ; Ψυχολόγος; Εκπαιδευτής; Τι μπορεί να είσαι; Ήμασταν μαζί σε όλες τις φάσεις της Όλγας. Έχεις ένα μοναδικό τρόπο να προβλέπεις τι θα συμβεί. Δίνεις εντολές με ήρεμη φωνή, σε αντίθεση με αυτές που ακούω. Αυτές είναι απόκοσμες. Στην όψη μοιάζεις από την μία με καλόγερο και από την άλλη είσαι πολύ γοητευτικός. Το κυριότερο είναι, ότι νιώθω ασφαλής μαζί σου. Την ώρα που κολυμπούσαμε στα βαθιά, φοβόμουν μην δώσεις καμία εντολή να πνιγούμε. Σου εγγυώμαι, ότι θα το κάναμε όλοι με κλειστά τα μάτια.
-Πέτρο, θα σου απαντήσω. Εκπαιδευτής πεταλούδων!
-Μ'αρέσει!
-Πάμε!..."