Η ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ

Η αφετηριακή θέση του Λακάν «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα»,συνεπάγεται την εξάρτηση του υποκειμένου από την τάξη των σημαινόντων. Όμως, ποια είναι η υφή αυτής της εξάρτησης, στη βάση της οποίας η υποκειμενικότητα σημαδεύεται από μια ριζική αλλοτρίωση; Η αποσαφήνιση αυτού του ερωτήματος προϋποθέτει την εξέταση της σχέσης Υποκειμένου, αντικειμένου α και ’λλου, μέσω της οποίας υφαίνεται η δυναμική της επιθυμίας στο ομιλόν.

Ο συγγραφέας του βιβλίου μας προτείνει μια μεθοδολογία που διατρέχει όλες τις θεωρητικο-κλινικές αρθρώσεις που απαντούν στο ερώτημα. Με την ευκαιρία αυτή, γίνεται λόγος για έννοιες εξίσου θεμελιακές όσο το υποκείμενο, το ενικό χαρακτηριστικό, το σημαίνον, η τομή, η ταύτιση, η αναλυτική πράξη, η φαντασίωση. Επιπλέον, φωτίζεται ο χαρακτήρας των τοπολογικών δανεισμών ως επεξηγηματικών στηριγμάτων μέσα από μια επιχειρηματολογία που συνδυάζει ακρίβεια και απλότητα. Συνοπτικά, ο δεύτερος τόμος της Εισαγωγής, που διαπνέεται από το ίδιο πνεύμα με τον πρώτο, αποτελεί εξαίρετη σύνθεση μιας από τις πιο πυκνές περιόδους της λακανικής σκέψης, στην οποία προστίθενται μια σειρά αναφορών που ανοίγουν δρόμο σε μια έγκυρη ανάγνωση του έργου του Λακάν.