Είμαστε άνθρωποι, λοιπόν.
Κι είναι στη φύση μας πολλά.
Η προσμονή, ο φόβος, η λαχτάρα,
ο χρόνος ανταγωνιστής, ο θάνατος,
η ξεροκεφαλιά, η αγνωμοσύνη, η δειλία,
ο πόλεμος, η τέχνη, η ελπίδα,
ο πόνος, η παραφροσύνη, η αγάπη.
Κι όλα μαζί τυλίγονται πάνω μου σαν τα φύκια,
μπερδεύονται σαν πεταλούδες στα χαρτιά μου
ή δραπετεύουν απ’ το στόμα μου σαν τις περικοκλάδες,
με σπρώχνουνε σε πέσιμο ελεύθερο,
άλλοτε με βυθίζουνε στον πάτο
και με τσιμπούν φριχτά σαν μέδουσες,
άλλοτε πάνω τους καλπάζω
-άλογα ασυγκράτητα χωρίς κανένα χαλινάρι
κι άλλοτε με σηκώνουνε ψηλά πάνω απ’ τα σύννεφα
φιλόμουσοι και καλλιτέχνες γλάροι.
Είναι στη φύση μας.