Εννέα διηγήματα:
1. «Ο ψηφοφόρος»: ο πολίτης, ως «δέκτης», προσλαμβάνει τα μηνύμα τα και την πραξιολογία των ταγών, εκπέμπει, ως αντικατοπτρισμό, την ανάδρασή του.
2. «Ο λαγός και η χελώνα»: Μια άλλη προβολή του Αισώπειου μύθου, στηλιτεύει την κοινωνική ανισότητα, την ταξική διάρθρωση, τον νεποτισμό.
3. «Ο κουλουράς» είναι μια συνάντηση της αισιοδοξίας με την απαισιοδοξία, που χωρίζει ένας εύηχος τοίχος.
4. «Η Τιλκή» (αλεπού) είναι η γυναίκα-πόνος, πρόσφυγας, θύμα του ξεριζωμού από την πατρίδα της, που προσπαθεί να κρατηθεί στην ζωή, στη νέα πατρίδα, για τελευταίο δεντράκι-επίγονό της.
5. «Ο Γάιδαρος» οδηγεί δύο συμπεθέρους, πρόσφυγες ποντίους, στο δικαστήριο, λίγο πριν στεφανώσουν τα παιδιά τους. Εκεί αντιμετωπίζονται με συμβιβαστική πρακτική. Στη δίκη αναδεικνύεται ο τρόπος ζωής τους.
6. «Ο δολοφόνος» είναι η ιστορία στην Ελλάδα, ενός αντάρτη του Πόντου. Κρατά ένα μυστικό, που θεωρεί ότι τον ενοχοποιεί. Όταν αποκαλύπτεται...
7. Στο «Πανηγύρι» συναντιούνται ξαδέλφια δεύτερης γενιάς προσφύγων, που απομάκρυνε ο ρυθμός της ζωής.
8. «Ο Νικόλας» είναι η μορφή του παιδιού -με χαμηλή νοημοσύνη- που γίνεται, αντί ιδιαίτερης φροντίδας, μέσο διασκέδασης.
9. «Ο χοιροβοσκός» είναι ο άνθρωπος που φύτρωσε στην πέτρα, με έλλειψη αυτοπεποίθησης, η προσωποποίηση της αγαθότητας, με τη διττή σημασία της λέξης. Ακολουθεί τους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Και εκεί συνεχίζει να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης και διασκέδασης, ώσπου...