Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο, νοτισμένο από την ανάσα του πρώτου έρωτα, και παρακολουθώ την κλεψύδρα της ζωής μου. Μετρώ τους κόκκους του χρόνου· κάθε κόκκος και μια ανάμνηση...
Καλοκαίρι του 1932. Οι ακτίνες του ήλιου περνούν μέσα από τις πανύψηλες βελανιδιές του δάσους. Είσαι μικρή και διάφανη· το σώμα σου ζωγραφίζεται στα νερά του ποταμού. Είσαι δική μου.
Φθινόπωρο. Σαν ένα πορτοκαλοκόκκινο φύλλο, στροβιλίζεσαι στον άνεμο και χάνεσαι. Η αγάπη μας δεν τόλμησε να πολεμήσει όρια και συμβατικότητες. Δεν ήμουν αντάξιός σου. Νιώθω προδομένος...