Όμως, όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για τον προοδευτικό διευθυντή που θεωρούσε ότι ο κρατούμενος πρέπει να αποφυλακίζεται ψυχικά και ηθικά βελτιωμένος και όχι να είναι έτοιμος για τη διάπραξη και νέων εγκλημάτων. Έτσι, πρώτος αυτός από άλλους διευθυντές ήταν που ήρθε σε επαφή με θεατρικές ομάδες και καθιέρωσε θεατρικές παραστάσεις για την ψυχαγωγία των κρατουμένων, κυριακάτικο εκκλησιασμό για όσους το επιθυμούσαν και σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Στο τελευταίο πολλοί νέοι, αλλά και μεγαλύτεροι στην ηλικία κρατούμενοι, που δεν είχαν ολοκληρώσει τη βασική εκπαίδευσή τους, βρήκαν την ευκαιρία να το κάνουν.