Τα Εφτά δοκίμια για την ερμηνεία της περουβιανής πραγματικότητας αποτελούν έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της λατινοαμερικανικής μαρξιστικής σκέψης. Σε αυτά ο Μαριάτεγκι αναλύει την ταξική διάρθρωση του Περού, ενώ συγχρόνως καταπιάνεται με θέματα όπως η θρησκεία και ο καθολικισμός της ισπανικής Κατάκτησης, η παιδεία και η λογοτεχνία. Το κύριο ενδιαφέρον του εστιάζεται στην καταδυνάστευση των ιθαγενών Ινδιάνων, με άλλα λόγια, των απογόνων των Ίνκας, και στην ανάγκη ύπαρξης μιας ανθρωπιστικής πολιτικής για τις καταπιεσμένες κοινοβιακές κοινότητες (αύλλου) των Ινδιάνων.

Η μοναδικότητα των δοκιμίων του Μαριάτεγκι έγκειται σε διάφορους λόγους. Οι κριτικές παρατηρήσεις του έχουν διαύγεια διατύπωσης, βάθος γνώσης της παγκόσμιας και της περουβιανής πραγματικότητας του καιρού του και καθαρότητα στόχου.