Αφήνουμε τη δημοσιά. Μπροστά μας τώρα έχουμε το χωριό. Να και το κυπαρίσσι του σπιτιού μας. Σημαδεύει τον ήλιο, που μόλις σκάει κεφάλι από την πλαγιά. ''Καλημέρα σου, ήλιε'', λέω μέσα μου και σκιρτώ. Όταν σε λίγο θ' ανέβει ψηλά στον ουρανό, η σκιά του κυπαρισσιού μας θα πέφτει ίσα πάνω στο παραθύρι της κουζίνας. Είκοσι δύο Δεκεμβρίου σήμερα. Χειμερινό ηλιοστάσιο δηλαδή. Κι ωστόσο λες και δρασκελίζουμε το κατώφλι του Μάρτη. Αρχή του χειμώνα, μα οι δρόμοι της άνοιξης είναι ανοιχτοί...