Φιλοδοξία αυτής της εργασίας είναι η διερεύνηση μιας σειράς κεντρικών ζητημάτων από τη θεωρητική παράδοση των δικαιωμάτων και της θεμελίωσης των κανόνων στην πολιτική. Αντικείμενό της είναι η πραγμάτευση ορισμένων πλευρών της θεωρίας των δικαιωμάτων που έχουν παραμεληθεί από τη σημερινή θεωρητική συζήτηση. Αυτή η πραγμάτευση επιχειρείται μέσα από τις πιο χαρακτηριστικές αντιπαραθέσεις στο πεδίο αυτής της θεωρίας, οι οποίες ανατρέχουν στις νεωτερικές απαρχές της.

Ο συγγραφέας επιχειρεί να συζητήσει αυτά τα ζητήματα μέσα από την προσέγγιση θεωρητικών όπως ο Ρουσσώ, ο Χιουμ, ο Μπερκ και ο Μαρξ. Συζητεί, μεταξύ άλλων, και τη θεωρητική στάση της αντιρεπουμπλικανικής παράδοσης απέναντι στον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση ενώ παρακολουθεί τις απόπειρες υπονόμευσης του διαφωτιστικού προγράμματος.

Επιχειρεί, τέλος, μέσα από τη μελέτη της μαρξικής προβληματικής, όπως διαμορφώνεται κατά τις μεταβάσεις της από το πρώιμο στο ώριμο έργο του Μαρξ, να αναδείξει τη σημασία της κριτικής στο μαρξικό έργο. Υποστηρίζει ότι στο εσωτερικό αυτής της κριτικής, από τη μια μεριά, διαφυλάσσεται ο ορθοκανονιστικός πυρήνας του διαφωτισμού και, από την άλλη μεριά, στρατεύεται προς την κατεύθυνση του ιδεώδους της χειραφέτησης της ανθρώπινης πράξης.