«Τι ήταν η "ελληνικότητα" που ενστερνίσθηκε ο Πικιώνης και στην οποία απέβλεπε σε όλη του την ζωή; Ήταν η μήτρα που τον έθρεψε καθαρά ελληνική; Γνώριζε καλύτερα από όλους μας τις ρίζες του ή μήπως ήταν μια ιδεοληψία; Αγαπούσα τον δάσκαλό μου και τιμώ με στοργή την μνήμη του. Όμως, πολλά ερωτήματα που μου γέννησε η προσωπικότητά του παραμένουν αναπάντητα.»

«Ήμουν πάντοτε σε σιωπηλό διάλογο μαζί του. Ωστόσο, ποτέ δεν αισθάνθηκα ετερόφωτος, υποταγμένος στην δική του θεώρηση του κόσμου. Δεν ακολούθησα διδαχές, θεωρίες ή συστήματα σκέψης. Ο δάσκαλός μου, όμως, ήταν και γέροντάς μου -όπως το θέλει η ορθόδοξη παράδοση. Ήταν μια ηθική αυθεντία και μια πηγή χαρούμενης κατάφασης του κόσμου».