Μια ποιητική συλλογή με φόντο την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων δεκαετιών!

Στους μεγάλους καβγάδες μας εκείνος δεν μιλάει πολύ. Ακούει τις φωνές μου, τα παράπονα, δέχεται με υπομονή τις επιθέσεις μου. Κι όταν ηρεμήσω, συζητάμε. Τότε είμαι έτοιμη να τον ακούσω. Γιατί ξέρω πως κανείς δεν μ’ αγαπάει όσο ο εαυτός μου. Γιατί κρατάει πάντα ένα λευκό χαρτί… κι αφήνει τις μπογιές στα χέρια μου...