Ένα Μυθιστόρημα - Ηθογράφημα με αναφορά στους ορεσίβιους κατοίκους της οροσειράς του Βόρα: Καϊμάκτσαλαν, Τζένα, Πάϊκο, τα βόρεια όρια της Πατρίδας μας που τα φύλαξαν ανά αιώνες οι Ακρίτες μας, στηριζόμενοι σ ένα στέρεο υπόβαθρο: Βυζάντιο και Ορθοδοξία.

Ο Βόρας έγινε θέατρο σφοδρών μαχών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Εμφύλιο (1946-1949) και οι κάτοικοι του έμειναν εκεί όπου τους όρισε η μοίρα, φυλάσσοντας τις «Θερμοπύλες του Βορρά». Αρχές της δεκαετίας του 1950. Αρχή για ανασυγκρότηση της υπαίθρου, Σε χωριά κατεστραμμένα, σε σχολεία μισογκρεμισμένα, έρχονται οι δάσκαλοι να στηρίξουν τα παιδιά σμιλεύοντας τις ψυχές και το πνεύμα τους, να τονώσουν το εθνικό τους φρόνημα. Και κάποιες νεαρές δασκάλες να απιθώσουν τις γνώσεις τους, το περίσσευμα της καρδιάς τους στους μικρούς μαθητές, βιώνοντας ταυτόχρονα και την προσωπική τους μοναξιά.

Η συγγραφέας Αφροδίτη Ευαγγελίδου-Τσέτλακα, μέσα από ένα βιβλίο ψυχογράφημα, δίνει την έννοια της προσωπικής μοναξιάς που τη βιώνει κανείς είτε στην ύπαιθρο είτε στη μητρόπολη του κόσμου, τη Νέα Υόρκη. Συγχρόνως επικεντρώνεται και στον τομέα της Παιδείας και στις κατακτήσεις του κλάδου για μια σύγχρονη και αποδοτική Εκπαίδευση.