Το βιβλίο αυτό κινείται στο χώρο μεταξύ αισθητικής και θεολογίας, τέχνης και λατρείας, και επιχειρεί να ανασυγκροτήσει τη "φιλοσοφία της εικόνας" του Ιωάννη Δαμασκηνού. Η επιστροφή στα ίδια τα κείμενα επιτρέπει την κατανόηση των προϋποθέσεων για την ερμηνεία της εικόνας, που θεωρείται διττά: ως έννοια, η οποία συμβάλλει στη συζήτηση οντολογικών, θεολογικών, κοσμολογικών και ανθρωπολογικών προβλημάτων, και ως έργο τέχνης, το οποίο αποτελεί έναν έμμεσο λόγο για το πρότυπό του. Αυτή η εικόνα δεν ταυτίζει την αλήθεια με το κάλλος, αλλά με την αναφορά, το νόημα και την ορθή χρήση, ιδιαίτερα όταν διεκδικεί έναν διαμεσολαβητικό ρόλο στη σχέση ανάμεσα στο υπερβατικό και τον κόσμο, τον Θεό και τον άνθρωπο.