Στην όγδοη ποιητική του συλλογή, ο Γιάννης Τζανετάκης ανασκάπτει την ιδέα του χρόνου, η οποία ανατρέπει ανά πάσα στιγμή τις σχέσεις και μετατοπίζει τα αισθήματα. Εστιάζοντας στη σχέση πατέρα-γιου και στην αναστροφή της διερευνά τις άδηλες διαδρομές της θνητότητας ως μοιραίας κατάληξης με ολιγόστιχα ποιήματα που αναζητούν την ουσία στην απλότητα.