Προς ποιον πέφτεις όταν πάψεις να κρατιέσαι;

Κάποιοι λένε ότι, όταν κάτι σε πονάει, δεν κάνει να το συζητάς, και, ναι, είναι βάναυσο να το συζητάς, να το αναλύεις, να προσπαθείς να το καταλάβεις, έτσι έκανα και εγώ με Εκείνη, στην αρχή νόμιζα ότι την κατάλαβα, και Εκείνη συνηγορούσε, ναι, πράγματι την κατάλαβα, και μάλιστα μόνο εγώ την κατάλαβα, και μετά, τελικά άλλαξε γνώμη, δεν την κατάλαβα, και μετά πολλά συνέβησαν, που δεν έχουν τελικά και τόση σημασία, δεν το ήξερα τότε, το ξέρω τώρα, τελικά πολύ λίγα πράγματα έχουν σημασία, ξυπνάμε και κοιμόμαστε με πολλά ερωτηματικά, ενώ, τελικά, σχεδόν κανένα δεν έχει σημασία, τώρα το βλέπω, μόνο λίγα πράγματα έχουν σημασία, και όσα έχουν όντως αυτό το πράγμα, δηλαδή σημασία, δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια, αυτό έχει σημασία, όμως, σήμερα αποφασίζω ότι σταματάω να τους ακούω και επιλέγω να θυμάμαι, και, αφού επιλέγω να θυμάμαι, τώρα θυμάμαι, θυμάμαι καλά, ότι κάποτε υπήρξε εκείνο το καλοκαίρι που ήταν το τελευταίο καλοκαίρι, και αυτό δεν ήταν μυστικό, το ξέραμε όταν ξεκίνησε αυτό, δηλαδή εκείνο το καλοκαίρι, ότι δεν επρόκειτο για ένα από αυτά τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας που ξεκινάνε γεμάτα υποσχέσεις για ωραίες εικόνες και επαναλήψεις πεύκων, όχι, σίγουρα όχι, αυτό ήταν ένα άλλο είδος καλοκαιριού, για το οποίο δεν ξέραμε πολλά τότε, αλλά μάθαμε, συνήθως έχει πλάκα να μαθαίνεις νέα πράγματα, αλλά αυτό το νέο πράγμα ήταν φριχτό πράγμα να το μάθεις, και, δυστυχώς, εμάς κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να το μάθουμε, απλώς μας το πέταξαν στο κεφάλι και μας είπαν...