Αν και δεν ήμουν ποτέ μαθητής του Βαρβακείου, αν και είχα την τύχη ζήσω τη «χρυσή εποχή» ενός Γυμνασίου που κι αυτό πέρασε στην Ιστορία, του Β' Αρρένων Αθηνών, η φήμη του μεγάλου Προτύπου Σχολείου δεν με είχε αφήσει βέβαια ανέγγιχτο.

Φίλοι της εφηβείας που βρίσκονταν στα θρανία του Βαρβακείου μας έδειχναν, με τις αφηγήσεις τους αλλά και με τη ζωντανή τους παρουσία, τι σήμαινε τα χρόνια εκείνα να είσαι μαθητής στο σχολείο του Βαρβάκη: πόσο δύσκολη ήταν η ένταξή σου σ' αυτό μέσα από αυστηρές εισαγωγικές εξετάσεις: πόσο απαιτητική η φοίτηση απέναντι στα μεγάλα ονόματα των καθηγητών που εμείς οι άλλοι τους μάθαμε ως συγγραφείς των σχολικών βιβλίων πόσα ουσιαστικά εφόδια παιδείας και ήθους είχε ο απόφοιτος για να συνεχίσει τις σπουδές του, για να συνεχίσει τη ζωή του.