Μίξη πραγματικών στοιχείων και μυθοπλασίας, σύνθεση μνημονικών σπαραγμάτων και αρχειακών τεκμηρίων, το ανά χείρας βιβλίο ισορροπεί ως στοίχημα ανάμεσα στην ιστορία, τη δημόσια ιστορία και τη λογοτεχνία. Συνιστά δηλαδή ένα συνειδητά ριψοκίνδυνο εγχείρημα πολιτισμικής ιστορίας της Μεταπολίτευσης, καθώς εκκινώντας από τις οξυδερκείς παρατηρήσεις των Enzo Traverso και Ivan Jablonka προσπαθεί να χαρτογραφήσει τις συναισθηματικές ποιότητες, τις προτεραιότητες και τις (ενίοτε επιμελώς κρυμμένες κάτω απ το χαλί) αντιφάσεις της εποχής.

Δεκαπέντε πορτραίτα ανθρώπων, δεκαπέντε πολιτισμικά σενάρια, δεκαπέντε εικόνες που ίσως και να αντανακλούν τις πραγματικότητες της πρώιμης Μεταπολίτευσης. Τις συνέχειες και τις τομές της, τα όνειρα και τα αδιέξοδά της. Τα προβλήματα προσαρμογής των μεταναστών στην πατρίδα μετά την επιστροφή. Εντέλει, εκείνα που πετάχτηκαν στα αζήτητα μιας μνήμης που τέρπεται να κολακεύει. Δεκαπέντε ιστορίες που λαμβάνουν χώρα μπροστά από του πάγκο ενός ψιλικατζίδικου στην αττική επαρχία του Απρίλη του 1975, λάμψεις και εκλάμψεις ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια. Ή μήπως υπάρχει;