Οταν δεν μπαίνεις εσύ μέσα στο ποτάμι της ζωής σου, να κάνεις κουμάντο, να διευθύνεις την πορεία του, τότε μπαίνουν οι άλλοι. Οι φίλοι, οι συγγενείς, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και κάνουν κουμάντο στη δική σου ζωή. Ο Αύγουστος φοβόταν το ποτάμι. Φοβόταν τη ζωή. Οταν βάλτωνε το ποτάμι, σάπιζε ο ίδιος. Η Ιουλία πίστευε πως η αγάπη είναι η ακριβότερη αξία στον κόσμο αυτόν. Και πως πληρώνεται μόνο με αγάπη. Οποιος την πάρει και δεν πληρώνει με αγάπη, αλλά με άλλη άξια, είναι ένας εγκληματίας. Κι όμως, γι' αυτό το έγκλημα δεν ψηφίστηκε κανένας νόμος και δεν προβλέπεται καμιά ποινή. Ισως γιατί, ακόμα, δεν ξεδιαλύναμε ποιος είναι ο θύτης και ποιο είναι το θύμα.