Στα πενήντα τρία ποιήματα της συλλογής αναζητείται η δίοδος προς τον σκληρό πυρήνα του άφθαρτου, που όλοι φέρουμε μέσα μας. Ο έρωτας μπορεί να γίνει το εντιμότερο μέσον, αρκεί να του αναγνωρίσουμε τη δύναμη που του αναλογεί - ούτε λιγότερη ούτε περισσότερη. Και αρκεί να είμαστε σε ετοιμότητα να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια του πέρα από τις παύσεις και τα ημιτελή συναισθήματα. Όσο και αν πιέζουμε το χρόνο με την ανυπομονησία μας, η ροή των πραγμάτων θα μας περάσει μέσα από τη μοναξιά, την ασάφεια, την κόπωση, ακόμη και τη χυδαιότητα, προτού μας δώσει τις εξηγήσεις που αναζητάμε. Αλλά το ουσιαστικό είναι ότι απαντήσεις πάντοτε υπάρχουν.