...Στα δέκα περίπου χρόνια του μνημονίου, ο κόσμος εβίωσε και συνεχίζει την ανάλγητη συμπεριφορά των ευρωπαίων δανειστών, κάποιοι τους αποκαλούν δυστυχώς ακόμα εταίρους, την οποία οι ίδιοι τεχνηέντως δημιούργησαν για να σώσουν στην πραγματικότητα το τομάρι τους, με παράλληλες καυστικές και ειρωνικές δηλώσεις περί της χώρας μας και των κατοίκων της. Η χώρα είδε πρωτόγνωρη αντιμετώπιση από μικροπρεπείς βορειοευρωπαίους υπαλληλίσκους, υφαρπαγή της εθνικής της κυριαρχίας, κατακρήμνιση των θεμελιωδών εργατικών κατακτήσεων, μισθών, συντάξεων, έκπτωση στο κράτος πρόνοιας που δημιουργήθηκε δύσκολα όλα αυτά τα χρόνια, καθώς και στο εκπαιδευτικό σύστημα και όλα εκείνα που γνωρίζουμε τόσο καλά. Οι κυβερνώντες βέβαια ισχυρίζονται ότι θα είναι ορόσημο για την περαιτέρω πορεία της χώρας. Η αντιπολίτευση σκουραίνει κάπως το περιβάλλον, κι ο λαός ανίκανος παρατηρεί τα τεκταινόμενα χωρίς ίχνος αντίστασης ή δράσης...

...Όμως το θέμα αφορά γενιές που ακόμα δεν ήρθαν στην επικαιρότητα και οι οποίες είναι παντελώς ανεύθυνες για το ότι θα συμβεί και των οποίων θα υπονομεύσουμε τη ζωή σε βάθος χρόνου. Ο σημερινός διχασμός της ελληνικής κοινωνίας έχει ύπουλες ρίζες και βάσεις που ανάγονται σε παλιά βιώματα και τα οποία ήρθαν μπροστά σήμερα απλώς με διαφορετική μορφή. Στο συγκεκριμένο θέμα δεν υπάρχουν ούτε χωράνε προοδευτικοί, εκσυγχρονιστές, καλλιεργημένοι, δημοκράτες, ευρωπαϊστές και αντιφασίστες, πατριώτες και απάτριδες. Το πρόβλημα δεν είναι μια άνευ ουσίας αντιπαράθεση δεξιάς και αριστερός, αφού είναι κάτι παραπάνω από πρόδηλο πως εδώ που φτάσαμε σε πάμπολλα και βασικά θέματα υπάρχει τρομακτική αλληλοεπικάλυψη και επουσιώδεις διαφορές ανάμεσά τους.