Γιατί, Θεέ μου, να τα περνώ όλα αυτά; Μια χαρά δεν ζούσα τη ζωή μου χωρίς έννοιες, χωρίς σκοτούρες, χωρίς προβληματισμούς; Και το χειρότερο είναι πως εγώ τα δημιούργησα όλα αυτά.

Μάλιστα! Γιατί ήθελα η ανόητη να αποδείξω στον πρώην σύζυγό μου ότι περνά η μπογιά μου ακόμη. Τι το ’θελα να πω ψέμα; Διότι, εκείνο το βράδυ, τη στιγμή της ανακοίνωσης από τον πρώην μου ότι έχει σοβαρό δεσμό, ένιωσα λίγη. Υποδεέστερη. Γι’ αυτό είπα το ψέμα. Και από εκείνο το βράδυ ξεκίνησαν οι μπελάδες, τα προβλήματα, παράξενα απρόοπτα, μια ερωτευμένη τσαούσα κόρη, υποψήφιοι αντιπαθέστατοι συμπέθεροι και πρώην κουνιάδα εντελώς σαλταρισμένη. Το σπίτι μου είχε γίνει σπίτι διερχομένων. Κι αυτούς τους δύο κολλητούς φίλους, για καλό τους έχω δίπλα μου;

Αλλά, για στάσου! Γιατί να πρέπει να τα ανέχομαι όλα αυτά; Για πάρ’ το αλλιώς, Αθηνά μου. Εσύ δημιούργησες αυτό το χάος, εσύ θα το ξεδιαλύνεις. Και όχι μόνο θα το ξεδιαλύνεις, αλλά θα βγεις κερδισμένη από όλο αυτό. Μπορείς. Τι πά’ να πει τα έβρισκες όλα έτοιμα και λυμένα και δεν χρειαζόταν να κουνήσεις ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι; Τι πά’ να πει σιωπούσες μια ζωή; Τι πά’ να πει δεν έμαθες να ορθώνεις ανάστημα; Τι πά’ να πει έβαζες νερό στο κρασί σου; Και στο κάτω-κάτω, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, ίσως μόνο εσύ μπορείς να τα ξεδιαλύνεις. Μπορώ όμως; Κι αυτά που νιώθω;