ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Η ορθόδοξη παράδοση συγκροτεί μία ανθρωπολογία βαθύτατα θεραπευτική. Ο άνθρωπος δεν ορίζεται με βάση τις λειτουργίες του βιολογικές, κοινωνικές ή ψυχολογικές, αλλά με βάση το γεγονός ότι είναι πρόσωπο σε αναφορική σχέση προς τον Θεό και τον άλλο. Η ορθόδοξη πνευματικότητα απορρίπτει την εργαλειακή θεώρηση της ύπαρξης, η οποία είναι διάχυτη στον σύγχρονο πολιτισμό. Ειδικότερα, η σύγχρονη κυρίαρχη νοοτροπία τείνει να αντικαθιστά την έννοια του προσώπου με την έννοια του «χρήστη» ή του «ακόλουθου», που καθορίζεται από «ψηφιακά ίχνη» και «προφίλ». Απέναντι σε αυτή την αλλοίωση της ανθρώπινης πραγματικότητας, η oρθόδοξη θεολογία προβάλλει τον άνθρωπο ως πρόσωπο σε κοινωνία, του οποίου η ύπαρξη αποκτά αυθεντικό νόημα και πληρότητα μόνον μέσα σε σχέση.