Ο Βασίλειος Κουτσογιαννάκης καταγράφει σε δεκαπεντασύλλαβους στίχους την πορεία της οικογένειάς του, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα μεταπολεμικά χρόνια. Μέσα από αφηγήσεις παππούδων, πολέμους, ξενιτεμούς, έθιμα, καθημερινές αγωνίες και μικρά θαύματα της ζωής στο χωριό, αναδύεται η Κρήτη των ανθρώπων και όχι των εγχειριδίων.

Το βιβλίο, όμως, δεν αποτελεί μόνο προσωπική μαρτυρία είναι ένα ζωντανό λαογραφικό και ιστορικό χρονικό. Μια αφήγηση για τον μόχθο, την οικογένεια και τη μνήμη, για όλα εκείνα που, αν δεν ειπωθούν, χάνονται. Η ιστορία ενός ανθρώπου γίνεται τελικά ιστορία ενός τόπου...