«Εφόσον, λοιπόν, οι διαχωριστικές γραμμές που χαράσσονται και επαναχαράσσονται μεταξύ των σωμάτων ωθούν κάποια σώματα σε μία διαρκή κατάσταση επισφάλειας, ευαλωτότητας και (συμβολικής ή κυριολεκτικής) θανάτωσης, τότε το ερώτημα που ανακύπτει είναι το εάν και με ποια μέσα μπορούμε, άραγε, να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτούς τους διαχωρισμούς και τις επιπτώσεις τους ... εάν, δηλαδή, και με ποιους τρόπους μπορούν τα ανθρώπινα σώματα να μετασχηματιστούν σε εστίες αποσταθεροποίησης, απεδαφικοποίησης και αναταραχής του κυρίαρχου πλέγματος λόγων και πρακτικών».

Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται τα κείμενα των Βάσιας Λέκκα, Banu Bargu, Mona Lilja, Pam Alldred και Nick J. Fox, τα οποία διερευνούν διάφορες διαστάσεις, πτυχές και μορφές δράσης των σωμάτων που αντιστέκονται.