Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο από τη σειρά επιλεγμένων κειμένων του Μορύα, που αυτή τη φορά επικεντρώνεται στη βαθύτερη σχέση που διέπει τον άνθρωπο και το περιβάλλον στο οποίο ζει. Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

''Όταν τα έθνη στράφηκαν σε πολιτικές ανισορροπίας, εμφανίστηκε η αρχή της αυτοκαταστροφής. Η αντίσταση στην αυτοκαταστροφή μπορεί να εδραιωθεί μόνο με την ισορροπία. Η ανθρωπότητα εφαρμόζει ασύμμετρα την αρχή της δημιουργίας και έτσι διαταράσσει τα θεμέλια της Ύπαρξης. Ενώ, σύμφωνα με το νόμο του Κοσμικού Μαγνήτη, ισχύει η υποταγή του κατώτερου στο ανώτερο, αυτό αφορά μόνο στις ενέργειες εκείνες των οποίων η ουσία απαιτεί μετάλλαξη.

''Αλλά αφού οι Πρώτες Αρχές έχουν ταχθεί για τη δημιουργία ζωής, οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταργήσουν τη μία από τις Αρχές χωρίς να αυτοκαταστραφούν. Για αυτό η ανθρωπότητα θα στραφεί με ζήλο προς τη συνειδητή ανάπτυξη, όταν γνωρίσει και αναγνωρίσει τις δύο Πρώτες Αρχές.

Όλοι οι κανόνες δράσης που στερούνται αυτών των Αρχών, μπορούν αυξήσουν την ανισορροπία. Η ανθρωπότητα οφείλει να δείξει κατανόηση του νόμου του Κοσμικού Μαγνήτη. Είναι δυνατόν να επιδειχθεί μεγάλη πρόοδος στην αλυσίδα της εξέλιξης μέσω της συνειδητοποίησης του μεγαλείου των δύο Πρώτων Αρχών ως θεμελίου της Ύπαρξης.''