Κούνησα το κεφάλι μου, γύρισα στο γραφείο μου και κάθισα παράλυτος από το φόβο μου στην καρέκλα. Τι τις ήθελε αυτές τις φαεινές ιδέες ο Ρένικ;...μονολόγησα. μπορεί εγώ να ήμουν σίγουρος ότι δε με είχε δει κανείς. Αν έκανα όμως λάθος; Καλά, στο Λόουν Μπέι και στο κλαμπ είχα πάρει τα μέτρα μου και ήταν και σκοτάδι. Στο αεροδρόμιο όμως, είχα περάσει σαν κύριος, κουβαλώντας τις αποσκευές της Οντέτ. Εκεί ήταν πιθανό να με πρόσεξε κάποιο μάτι. Κι αν με θυμόταν; Τι θα έκανα;