Και εκοίταξα τριγύρω τους θαμώνες
υπέρυθροι σαν ίσκιοι στους λειμώνες

του κάτω κόσμου, ρύθμιζαν τα χείλη,
και άλλοι σιωπηλοί, σαν να 'ταν φίλοι

άλλοι εξοφλούσαν κάποιο καταπότι
και άλλοι -οι πιο πολλοί- τον Ισκαριώτη.

Και συ, πού ήσουνα, ποιον εξοφλούσες,
ποιο φως ανομολόγητο κι αργούσες;

ποιο κοίτασμα σε πήρε, ποια πατρίδα
σε τύλιγε με βράχο και χλωρίδα;

Αργά, καθώς ξημέρωνε, κι ο αίνος
ολόφυρτος ανέβαινε, πνιγμένος,

στην Καλλιρόης, σαν παλιός διδάχος,
εκάθισα και έκλαψα μονάχος.