"Μόνον οι Αγιοι ως ξεσκλάβωτοι από τα "πρέπει" του κόσμου και του "εγώ" τους δύνανται να ξεσαμαρώνονται απ΄ τα σαμάρια και τους κανόνες του κόσμου. Έτσι λεύτεροι κι άφοβοι Χριστοαντάρτες, φυσικά και αβίαστα διαλαλούν την χαρά, το χαμόγελο, και περιγελούν κι εξαπατούν τον απατεώνα κόσμο. Όπως αυτονόητο είναι ο ήλιος να ζεσταίνει, τα σύννεφα να βρέχουν, το νερό να ξεδιψά..."

Τι συνδέει τον άγιο Δημήτριο τον Μυροβλύτη με τον νεομάρτυρα Αγγελή τον Αργείο; Την αγία Αγλαΐα με τον όσιο Κόπρι; Την νεαρή αγία Ραΐδα με τον άγιο Φιλούμενο του Φρέατος του Ιακώβ; ’νθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, από άλλους τόπους, από άλλες εποχές, με άλλον τρόπο ο καθένας, επέτυχαν να πιαστούν στον χορό των αγίων. Αγάπησαν πάνω και πέρα από όλα τον Χριστό. Ο αγαπημένος μας πατήρ Διονύσιος συλλέγει λεπτομέρειες από συναξάρια μοναδικά και μας υπενθυμίζει διακηρύσσοντας: Πίσω από την οσιακή βιοτή, την ομολογία ή το μαρτύριο, στο μοναστήρι ή στον κόσμο, στην αγορά της πόλης, στο μαγαζί ή στο χωράφι τους, οι άγιοι μάς απλώνουν ευφρόσυνα το χέρι, ως πρόσκληση αγιασμού προς κάθε μετερίζι!