Η ιστορία ενός μαυρόγυπα, που διηγείται ένας από τους ουρανοκατέβατους, σχεδιασμένους μονοκοντυλιά αφηγητές, αναδεικνύεται κομβική. Στο νυχθημερόν παραμιλητό μιας διπλότυπης φιγούρας - όπου συνείδηση και γλώσσα αλληλοσπαράσσονται - παρακολουθούμε τον πυρετώδη περίπατο ενός συγγραφέα. Κάθε του βήμα κι ένας σωσίας, κάθε του στάση και μια μούντζα της μνήμης. Τελικώς ποια ιδέα ανασκολοπίζει τούτο το αφήγημα; Τυραννία της αυτοπαρατήρησης; Φαντασμαγορία της ωμότητας; Καταθλιπτικό αμόκ; Καθαρτήριο καγχασμού; Φάρσα της μοναχικής πολυφωνίας;

Με το Aegypius Monachus κλείνει μια άτυπη τριλογία που άρχισε με το μυθιστόρημα «Αυτοβιογραφία ενός Βιβλίου» και συνεχίστηκε με τη συλλογή διηγημάτων «Απ' το ίδιο ποτήρι και άλλες ιστορίες». Ο Φάις παρωδεί θεματικές εμμονές και ξεθεμελιώνει αφηγηματικές τεχνικές προηγούμενων βιβλίων του με σκοπό να σπρώξει τη γραφή του στα όριά της. Κατά βάθος ωστόσο μηχανεύεται τρόπους να απομαγέψει το ριζικό του δαίμονα: την αυτοβιογραφία.