Από το ζενίθ ως το ναδίρ
Κι είναι το χρώμα τ? ουρανού,
ίδιο με αυτό των πόθων!!!
Φύσα αγέρι της ζωής,
τους πόθους να φουντώσεις.
Ένα «έλα» κάποτε
κι ένα «φύγε» τώρα,
εναλλασσόμενο μες στο χρονοχώρο,
σεργιάνι πάει την ψυχή
απ’ το ζενίθ ως το ναδίρ,
μα τούτη δε λιποτακτεί,
μένει εκεί, μην τάχα και χαθεί
σε άγνωστους δαιδάλους!