Το πτώμα ενός ευυπόληπτου μεσήλικα άνδρα εντοπίζεται σε κεντρικό διαμέρισμα της βερολινέζικης πρωτεύουσας. Η οικιακή βοηθός αντικρίζει το θύμα σε μία εντελώς ασυνήθιστη στάση, χωρίς εμφανή σημάδια βίας ή πάλης, ενώ το διαμέρισμα είναι πλήρως τακτοποιημένο και δίχως ευρήματα παραβίασης. O Διοικητής Μπρους και η Επιθεωρήτρια Σιμόν του Τμήματος Ανθρωποκτονιών καλούνται να ξεδιπλώσουν το νήμα μιας σειράς διαβολικών συμπτώσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη σύλληψη του δράστη.

Η επίλυση μίας τέτοιας υπόθεσης απαιτεί αλλεπάλληλες βιογραφικές αναδρομές στο παρελθόν αλλά και έναν διαρκή προβληματισμό υπαρξιακής φύσεως και από τους δυο τους. Ακόμα όμως και σε ένα περιβάλλον διάχυτων κοινωνικών παθών και δικτατορίας του χρόνου, φαίνεται να ανθίζει σταδιακά η ρομαντική διάθεση των πρωταγωνιστών.

«Η ώρα πλησίαζε έντεκα και η βροχή δεν έλεγε ακόμη να κοπάσει. Τα μαύρα σύννεφα είχαν αρχίσει δειλά-δειλά να αποσύρονται για βραδινή ανάπαυση. Τα φώτα των σπιτιών ξεκίνησαν και αυτά να σβήνουν συντονισμένα λειτουργώντας σαν μία καλοκουρδισμένη ορχήστρα. Η πρωτεύουσα μεταμορφωνόταν σταδιακά σε μία πλανεύτρα, αναζητώντας μέσα στη νύχτα το επόμενο θύμα της γοητείας της...»

Θα μπορέσουν άραγε ο Μπρους και η Σιμόν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω από τον αριθμό 22; Τι είναι αυτό που θα συνδέσει κατά ανεξίτηλο τρόπο τη ζωή τους; Είναι όλα έτσι ακριβώς όπως φαίνονται; Οι απαντήσεις ίσως να στέκουν μπροστά στα μάτια μας...

Ένα υπαρξιακό ταξίδι στα ποτισμένα από το αστυνομικό μυστήριο Βερολινέζικα στενά, ανάμεσα στα οποία οι ρόλοι του θύτη και του θύματος συνεχώς εναλλάσσονται.