Ένα σπάνιο και δυσεύρετο κρασί που πρέπει οπωσδήποτε κάθε οινόφιλος να το διαθέτει στην κάβα του! Η δυνατότητα ωρίμασης και ανάπτυξης των πολύπλοκων αρωμάτων μίας ραψάνης (χωρίς σταυρωτό εδώ) από παλαιά αμπέλια είναι μοναδική.

Ο αμπελώνας είναι φυτεμένος το 1952 σε υψόμετρο 610 μ. ο τρύγος, χειρωνακτικός 100%, έλαβε χώρα πάρα πολύ αργά, αρχές Οκτωβρίου με αποτέλεσμα να έχουμε ένα κρασί με υψηλό αλκοολικό βαθμό, υψηλόβαθμα σάκγχαρα χωρίς όμως να υπάρχει ουδεμία γλυκύτητα. Η χαμηλή παραγωγή μόλις 450 κιλά ανά στρέμμα, αποδεικνύει την επιλογή των ρωγών ώστε να επιτευχθεί ένα άριστο κρασί από μόνο άριστες ρόγες.

Έδαφος: Περιέχει κυρίως σιδηρούχο σχιστόλιθο , φτωχό σε οργανική ουσία. Η δομή του επιτρέπει στις ρίζες να εισχωρούν βαθιά στο υπέδαφος ώστε τα φυτά να μην υποφέρουν από έλλειψη νερού. Το υπεδαφος είναι αμμοπηλώδες.

Οινοποίηση και ωρίμανση: 50% ολόκληρα τσαμπιά, 12 μέρες σε επαφή με τους φλοιούς, ωρίμανση με τις οινολάσπες σε δρύινα βαρέλια γαλλικής δρυός 300λ. (33% νεα). Καμία κατεργασία ή φιλτράρισμα πριν την εμφιάλωση.

Το 1991 ήταν η αφετηρία εισόδου της οικογενείας του Δημήτριου Ντούγκου στον κόσμο του ελληνικού κρασιού. Ήταν η έναρξη μιας διαδρομής που έμελλε να εξελιχθεί σε ένα γοητευτικό ταξίδι δημιουργίας αμπελώνα και παραγωγής εκλεκτής ποιότητας κρασιών. Τόσο στο ελπιδοφόρο ξεκίνημα όσο και κυρίως μετά την είσοδο στο δυναμικό της προσπάθειας του Θάνου και της Λουΐζας Ντούγκου, γεωπόνος ο πρώτος, χημικός-οινολόγος η δεύτερη, κυριάρχησε το πάθος και η φιλοσοφία για βελτίωση της ποιότητας, με σεβασμό, παράλληλα, στην προστασία του περιβάλλοντος - βιολογική καλλιέργεια αμπέλων - και την υγεία των καταναλωτών.