Όλοι, υπήρξαν στιγμές που νιώσαμε ξένοι, ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις καινούριες, άγνωστες, εχθρικές κάποιες φορές. Αλλες από αυτές τις επιλέξαμε, άλλες μας επέλεξαν.

Κι εκεί έρχεται η μνήμη να μας απλώσει χέρι να πιαστούμε. Η μνήμη είναι η γη, είναι «η μένουσα πόλις», όταν οι άνεμοι της ζωής μάς παρασύρουν και τα πανιά του σκάφους μας φαίνονται αδύνατα να κρατήσουν τη ρότα. ...

Όλοι γνωρίσαμε ανθρώπους αξιόλογους στη ζωή μας, για τους οποίους δεν έγραψε η Ιστορία. Ανθρωποι απλοί, που όμως κράτησαν στις φούχτες τους ζεστή τη μαγιά του κόσμου, με τον μόχθο τους, με τον αγώνα τους, με την υπομονή τους, με τη θυσία τους. Αυτοί οι άνθρωποι, τα λόγια τους, η στάση ζωής τους ακόμη αποτελούν την λυδία λίθο που ξεχωρίζει το χρυσάφι από την τέφρα. Ό,τι ζούμε σήμερα ό,τι συμβαίνει γύρω μας έρχεται η κρισάρα της μνήμης να το αξιολογήσει και να το τοποθετήσει εκεί που του αξίζει στον πίνακα αξιών που υπάρχει στον καθένα μας.