ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ, ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Τι σημαίνει να περιμένεις επί δεκαετίες έναν άνθρωπο που δεν επέστρεψε ποτέ; Πως πενθεί μια οικογένεια όταν δεν γνωρίζει την τύχη του δικού της ανθρώπου, όταν δεν υπάρχει τάφος, όταν η απουσία παραμένει μετέωρη ανάμεσα στην ελπίδα και την απώλεια; Τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν φέρνουν στο προσκήνιο μια από τις πιο επώδυνες όψεις της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας: το ζήτημα των αγνοουμένων των διακοινοτικών συγκρούσεων του 1963-1964 και της τραγωδίας του 1974.

Μέσα από τις αφηγήσεις συγγενών αγνοουμένων, δημοσιογράφων, λογοτεχνών, θεσμικών παραγόντων και ανθρώπων της κοινωνίας των πολιτών, ο Παναγιώτης Μηλιώνης διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην τραυματική μνήμη και την ιστορική δικαιοσύνη. Εξετάζει τη σημασία της προφορικής μαρτυρίας, των εκταφών και της ταυτοποίησης των λειψάνων, τον ρόλο της επιστήμης, της δημοσιογραφίας και της λογοτεχνίας, καθώς και τις δυνατότητες που προσφέρει η μεταβατική δικαιοσύνη για την αποκατάσταση των θυμάτων.