Το τελευταίο φως που τρεμοσβήνει αποτελεί μια μονόπρακτη σκηνική σύνθεση για την παραμονή, τη μνήμη, την κόπωση και τη δύσκολη στιγμή της απόφασης. Συνομιλεί ελεύθερα με τον ποιητικό μονόλογο Ο Φαροφύλακας του Γιάννη Ρίτσου, έχοντας ως αφόρμηση τη φράση «να μείνεις», και τη μεταφέρει σε ένα νέο, διαφορετικό σκηνικό πλαίσιο, όπου η ευθύνη αποδεσμεύεται από τη βεβαιότητα, αρθρώνεται σιωπηλά και αποκτά υπόσταση μέσα από τη σιωπή, το σώμα και το φως.