Κίνητρο της γραφής είναι η εκδίπλωση των μορφών που λαμβάνουν τα συναισθήματα, όπως αναβλύζουν από τη «θεία επιφάνεια» της ψυχής και ξεδιψούν την ανάγκη για δημιουργία.

Έννοιες όπως ’νθρωπος, Θεός, Ψυχή, Πατρίδα αλλά και Έρωτας, Αγάπη αναμοχλεύουν τα βότσαλα στα γλυκά ύδατα της Ύπαρξης.

Η ποιητική αυτή συλλογή αποτυπώνει ένα κάλεσμα απέναντι στη χθόνια παρακαταθήκη της ψυχής του Ανθρώπου, την πάλη του με τη φύση που εσωκλείει και τη συμφιλίωση με την αντίθεση της ζωής και του θανάτου.

Είμαστε γη και ύδωρ, πηλός που πλάθεται στα χέρια της Δημιουργίας, αέρας και πυρ, που σκορπά ως έρωτας τον καρπό της ζωής.