Ένα ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι καθόμουν με τον εγγονό μου, τον Έκτορα, δίπλα στη θάλασσα. Χαζεύαμε τον ορίζοντα και μετρούσαμε τις σημαδούρες που λικνίζονταν απαλά πάνω στο κύματα. Όλες ήταν κίτρινες. Όλες, εκτός από μία. Μια μοναχική κόκκινη σημαδούρα ξεχώριζε από τις υπόλοιπες, σαν να έκρυβε ένα μυστικό και να περίμενε κάποιον να ανακαλύψει την ιστορία της.
«Γιαγιά, γιατί δεν γράφεις ένα παραμύθι γι αυτήν» με ρώτησε ο Έκτορας. Την κοιτάξαμε ξανά και της δώσαμε ένα όνομα: Λούνα.
Έτσι γεννήθηκε η ηρωίδα αυτού του παραμυθιού. Μια μικρή κόκκινη σημαδούρα που ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι γεμάτο όνειρα, θάρρος και ανακαλύψεις.